Η ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΡΙΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΑΚΤΗΡΙΟ ΛΟΓΟΥ

«Στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι γνωστό ότι το φιλοσοφεῖν είναι η επιστήμη της αλήθειας, της μοναδικής και της απόλυτης. Ο αυστριακός στοχαστής Βιτγκεστάιν υποστήριζε ότι η ενασχόληση με τη φιλοσοφία δεν είναι ένα δόγμα, αλλά μια δραστηριότητα. Θαρρώ πως εκφραστής της παραπάνω θέσης είναι ο συγγραφέας Maco Grello και ο ήρωας του, Ηρακλής, στο έργο «Των θεών η επανάσταση».

Όμως, πέραν των αρχών που μέχρι τώρα έχω ακολουθήσει σ’ αυτό τον γόνιμο διάλογο με τους συγγραφείς για τα πνευματικά τους ‘’παιδιά’’ θαρρώ πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να διαφοροποιηθώ και να καταθέσω εκ των προτέρων τον γνήσιο ενθουσιασμό μου για τη συγγραφική πένα του Κορίνθιου συγγραφέα. Είναι ομολογουμένως σπάνιο αφενός να θαυμάζεις τους ήρωες μιας ιστορίας που δρουν, διαλέγονται, πάσχουν και αφετέρου να εντυπωσιάζεσαι από τον άνθρωπο που προσπαθεί ν’ αποτυπώσει στο χαρτί αυτές τις ψυχές.

Ο συγγραφέας τοποθετεί τον αναγνώστη στο νησί της Κρήτης εν μέσω της οικονομικοκοινωνικής κρίσης. Ο κεντρικός ήρωας , ο Ηρακλής (η σημειολογία του ονόματος δεν είναι ολωσδιόλου τυχαία), χάνει τον εαυτό του καθώς βυθίζεται στον απατηλό κόσμο των ουσιών. Όταν συνειδητοποιεί ότι η εξάρτηση αυτή αλλοιώνει και παραμορφώνει τον χαρακτήρα του, ξεκινάει έναν άνισο – αρχικά- αγώνα. Όμως, όταν η θέληση για ζωή μεγαλώνει, οι άνθρωποι σηκώνονται, αναζητούν τις συνθήκες που θέλουν κι αν δεν τις βρουν, τις διαμορφώνουν μόνοι τους. Υπακούοντας στα λόγια αυτά του νομπελίστα συγγραφέα ο Ηρακλής χαράζει το δικό του δύσβατο μονοπάτι μέσα από τον επιβλητικό Ψηλορείτη. Όλη η ‘’ανοδική’’ πορεία και η αναγέννηση του Ηρακλή ενδύεται τον φιλοσοφικό μανδύα όπως οι απελεύθεροι δεσμώτες-φιλόσοφοι του Πλάτωνα οι οποίοι, αφού απαλλαχθούν από την επιρροή των κενών δογμάτων χάρη στην παιδεία, τον ορθό λόγο και την καθαρή σκέψη, γνωρίζουν την αλήθεια. Ως άλλος δεσμώτης ο Ηρακλής σπάει τα δεσμά που του στερούν την ελεύθερη βούληση και έχοντας ως πιστούς συμπαραστάτες τον Σωκράτη, τον Καζαντζάκη και τον Ιησού ανεβαίνει εκείνη την ανηφορική οδό που θα τον οδηγήσει στην απόλυτη γνώση. Φυσικό επόμενο είναι ο Ηρακλής να επιθυμεί να απελευθερώσει και τους υπόλοιπους ανθρώπους. Τότε, όμως, τι εφαρμογή βρίσκουν τα φιλοσοφικά διδάγματα σε μια σαθρή κοινωνία; Τι αντίκτυπο μπορεί να έχει ένα όραμα για μια δικαιότερη πολιτεία;

Ο αναγνώστης βιώνει μια μοναδική εμπειρία γιατί επιτέλους γίνεται μάρτυρας μιας ουτοπικής αλλά σίγουρα πιο ρεαλιστικής λύσης από αυτές που ευαγγελίζονται οι εκάστοτε ‘’σωτήρες’’ μας προκειμένου να εξέλθουμε από το οικονομικοκοινωνικοπολιτικό τέλμα. Μιας λύσης που έρχεται από ένα συγγραφέα ο οποίος δεν επαναπαύεται στις πνευματικές ενασχολήσεις αδιαφορώντας για τα πρακτικά προβλήματα, που όλους μας ταλαιπωρούν, αλλά εντάσσει την πνευματικότητα του στα στενά πλαίσια μια εποχής, όπου καθετί πνευματικό φαντάζει περιττό και δοξάζεται μόνο η κτήση.

«Των θεών η επανάσταση» είναι πράγματι μια επανάσταση. Επαναστατούν οι ήρωες αλλά επαναστατεί κι ο συγγραφέας με όπλα τη δωρική γραφίδα, την ισορροπία και αρμονία όλων των εκφραστικών τρόπων, την άρτια γλωσσική έκφραση. Η εναλλαγή του πρώτου και τρίτου ρηματικού προσώπου προσδίδει ζωντάνια και εκφραστική ποικιλία. Ο εξομολογητικός τόνος διαπλέκεται με την αντικειμενικότητα με αποτέλεσμα ο γράφων να κερδίζει το στοίχημα της ουσίας.

Εύλογα, ένα ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Πότε οι υπόλοιποι θα σηκώσουμε το λάβαρο της δικής μας επανάστασης; «