Περνάνε οι μέρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Υπολογίζουμε και υπολογίζουμε ξανά και ξανά. Μετράμε τα λεφτά που έχουμε μέχρι να φτάσει ο μήνας 31, μετράμε τις μέρες μέχρι να πληρωθούμε ξανά γιατί δεν φτάσαν τα λεφτά, μέχρι να πάρουμε άδεια, μέχρι να βρούμε δουλειά γιατί είμαστε άνεργοι. Μετράμε χρέη, λογαριασμούς, υποχρεώσεις. Οι πιο πολλοί στο ίδιο καζάνι βράζουμε στην Ελλάδα. Μήπως όμως και οι υπόλοιποι δεν βράζουν σε ένα άλλο, δικό τους καζάνι; Δεν είναι τα χρήματα που λύνουν τα προβλήματα, δεν είναι η τύχη του να γεννήθηκες πλούσιος σε υλικά. Όλοι μας έχουμε γεννηθεί πλούσιοι εσωτερικά, μα λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να απολαύσουν αυτόν τον πλούτο. Δεν είναι μυστικό εδώ και χιλιάδες χρόνια, πως όσο περισσότερο πλούσιοι γινόμαστε σε υλικά αγαθά, τόσο πιο δύσκολο είναι να ανακαλύψουμε τον άχρονο και χωρίς φθορά εσωτερικό πλούτο του ανθρώπου.

Παρόλα αυτά εμείς συνεχίζουμε τους υπολογισμούς. Μετράμε τους κόπους μας που ποτέ δεν είναι αρκετοί. Κοπιάζουμε ακόμα περισσότερο για να βγει η χρονιά. Στον αυτόματο. Είμαστε μέσα στο χορό και χορεύουμε. Έχοντας ξεχάσει το νόημα. Γιατί τρέχουμε; Που θέλουμε να φτάσουμε; Σαν τα πειραματόζωα γυρνάμε τον τροχό μέσα στο κλουβί. Υποτίθεται ότι όλοι προσπαθούμε για να βρούμε την ευτυχία. Πόσα από τα πράγματα που κάναμε σήμερα όμως, μας έκαναν ευτυχισμένους; Δίνουμε όλοι μας τη ζωή για ένα κομμάτι επιτυχίας, στη δουλειά, στην ζωή, στο αντίθετο φύλο. Η επιτυχία όμως δεν εγγυάται την ευτυχία. Για να είμαστε ακριβείς, η σχέση ανάμεσα σε αυτές τις έννοιες είναι υπερεκτιμημένη, ψεύτικη. Κυνηγώντας την επιτυχία ψάχνουμε την ευτυχία. Φαίνεται πως κάπου πηγαίνουμε, φιλοδοξούμε πως κάποια στιγμή κάπου θα φτάσουμε. Έχοντας όμως χάσει την κατεύθυνση και τον προσανατολισμό μας, μοιάζουμε με εργάτες που φτιάχνουν ράγες σιδηρόδρομου για τρένα που δεν θα ταξιδέψουνε ποτέ.

Αντί οι πράξεις μας να καθορίζονται από την αγάπη, από τα όνειρα μας, καθορίζονται από τον φόβο. Μένουμε σε μια δουλειά που δεν μας αρέσει από τον φόβο ότι δεν θα βρούμε άλλη. Ή επειδή δεν πιστεύουμε ότι είμαστε ικανοί για κάτι καλύτερο, επειδή δεν πιστεύουμε ότι αξίζουμε κάτι καλύτερο. Μένουμε στην ίδια πόλη γιατί φοβόμαστε το αβέβαιο και επιμένουμε σε μια συνήθεια όποια και να είναι αυτή. Μένουμε κολλημένοι σε βαλτωμένες σχέσεις βρίσκοντας δικαιολογίες πως ή κάθε σχέση έχει τα προβλήματα της. Σε ποιον δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα; Δεν κυνηγάμε τα όνειρα μας γιατί φοβόμαστε να βγούμε από το λιμάνι της σιγουριάς και σκουριάζουμε μέσα στην καθημερινότητα μας. Αν φύγω από εδώ τίποτα δεν με περιμένει. Τι ψέμα! Ίσως κάτι σε περιμένει εδώ, μα αν το καλοσκεφτείς εδώ που βρίσκεσαι ίσως να είναι και το μοναδικό μέρος όπου δε σε περιμένει τίποτα. Τα αεροπλάνα είναι πιο ασφαλή όταν βρίσκονται στο έδαφος, όμως φτιάχτηκαν για να πετάνε.

 

Σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει, το μόνο που παραμένει ίδιο και σίγουρο είναι αυτή, η ίδια ή αλλαγή. Ο Ηράκλειτος έλεγε πως δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι. Το ποτάμι ρέει, δεν υπάρχει στιγμή να παραμένει ίδιο. Κι αν δείχνει ίδιο, άλλες οι σταγόνες του νερού σήμερα , άλλες αύριο. Κυλάει, τρέχει. Κι εμείς σαν βράχοι προσπαθούμε να αντισταθούμε, να μείνουμε ακίνητοι σε αυτό που κάναμε χθες, σε αυτό που είμασταν χθες. Φοβόμαστε να κάνουμε κάνουμε κάτι καινούριο, να γίνουμε κάτι διαφορετικό ενώ τριγύρω μας όλα αλλάζουν και μας συμπαρασύρουν με δικό τους ρυθμό στην δική τους κατεύθυνση. Φοβόμαστε να χάσουμε την σιγουριά μας ακόμα κι αν αυτή πολλές φορές είναι η ίδια μας η αβεβαιότητα. Φοβόμαστε να ρισκάρουμε, να μετατραπούμε σε κάτι που θέλουμε εμείς να γίνουμε, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα που περνάει οι καταστάσεις μας αλλάζουν όπως θέλουν εκείνες. Καμιά φορά όταν δεν ρισκάρεις, είναι πιο πιθανό να χάσεις τα πάντα, ρισκάρεις τα πάντα. 

Ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου μου Των Θεών Η Επανάσταση, ο Ατλαντής μιλά στον Ηρακλή για τα μεγάλα μυστικά της ζωής:

-Ξεκινάει από το νου. Βλέπεις η φύση ακολουθεί το Θεό χωρίς αμφιβολίες. Σκέψου ένα μικρό σπόρο να σκέφτεται. Πολλές φορές ούτε το μάτι μας δε τον πιάνει. Θα έλεγε: «Εγώ είμαι πολύ μικρός, πως να φυτρώσω; Κοίτα πόσα ζώα υπάρχουν εκεί πάνω που θέλουν να με φάνε, πόσες καταρακτώδεις βροχές, πόσες θύελλες και ένας ήλιος που θα με κατακάψει! Εγώ είμαι μόνο ένα μικρό σποράκι, θα κάτσω εδώ κάτω από το χώμα και δε θα ζήσω ποτέ. Δε θα κάνω ποτέ αυτό που ήρθα να κάνω, δε θα γίνει ποτέ το θέλημα του Θεού.

Η φύση ξέρει πως το ρίσκο δεν είναι ρίσκο. Η εξέλιξη δεν είναι ρίσκο. Το να προσπαθείς να μην φυτρώσεις, να μην αφήσεις το λουλούδι που έχεις μέσα σου να ανθίσει είναι το πραγματικό ρίσκο και είναι αυτό που μας προκαλεί τόσο πόνο και τόσα προβλήματα. Το τι θα πουν οι άλλοι, η κοινωνία, τι θα γίνει αν αποτύχω… Τι θα γίνει αν δεν ζήσω θα έπρεπε να ρωτήσουμε τον εαυτό μας. Γιατί αν όχι εμείς, τότε ποιοι θα κάνουν κάτι για τον εαυτό μας;

 

#κουλτουρόσουπα #macogrello #φιλοσοφία #ρίσκο #αλλαγή

 

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΘΕΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΝ;

Κυκλοφόρησε το ανατρεπτικό βιβλίο του Maco Grello – Των Θεών Η Επανάσταση-

 

-Βρείτε το στο επίσημο site του συγγραφέα www.macogrello.com

ή αναζητήστε το στα μεγαλύτερα βιβλιοπωλεία της χώρας.

 

-Βρείτε τον Maco Grello στο facebook και κάντε like για να μείνετε συντονισμένοι!

https://www.facebook.com/MacoGrello/