Οι περισσότεροι άνθρωποι όσο είναι νέοι αναζητούν μια ευκαιρία να κάνουν την ζωή τους καλύτερη. Στο σχολείο μας έμαθαν πως αυτό μεταφράζεται ως μια καλή δουλειά με πολλά μαγικά χαρτάκια που τα λέμε χρήματα. Αναζητάμε την ευκαιρία για μια καλή δουλειά λοιπόν, που θα μας προσφέρει μια άνετη υλική ζωή, ένα μεγάλο σπίτι, ένα ακριβό αυτοκίνητο, φαγητό σε χλιδάτα εστιατόρια και ένα κινητό που θα τραβάει καλές σέλ-φις για να ψαρώνουν οι γνωστοί μας όταν επιδεικνύουμε τη μόστρα μας. Αυτοί που μεγάλωσαν και έγιναν σοφοί, λιγοστοί στον αριθμό μα πολλοί στην ποιότητα, μας λένε «κοίτα να περνάς χρόνο με την οικογένεια σου και να ευχαριστηθείς τους ανθρώπους». Μου το είπε και εμένα πρόσφατα κάποιος άνθρωπος με σοφία, και παράλληλα «φτασμένος» που λέει ο κόσμος. Δεν θα ασχοληθώ σε αυτό το κείμενο με αυτό, αλλά κρατήστε το. Ότι και να πω θα είναι λίγο μπροστά σε αυτή την γνώση και την συμβουλή.

Είναι δύσκολες οι ευκαιρίες, σε κάποιες χρονικές περιόδους και σε κάποιες γωνιές του πλανήτη ακόμα πιο δύσκολες. Λέμε πως η δικιά μας γωνιά δεν είναι εύκολη και πως γεννηθήκαμε σε λάθος εποχή, αλλά τι να πει και το νεογέννητο που πήρε την πρώτη του ανάσα σε ένα καταυλισμό στην Αφρική δίχως φάρμακα, πόσιμο νερό και φαγητό. Πως να μεγαλώσει και να ξεφύγει από εκεί; Που πρέπει να επιβιώσει από όλα αυτά και από εμφύλιους που γίνονται με όπλα που πουλάει η πολιτισμένη Δύση… Να περπατήσει ερήμους και βουνά, να μπει σε μια βάρκα που πολλοί θα θελήσουν να τη βουλιάξουν και να ζήσει μια ζωή παράνομος στον υποτιθέμενο παράδεισο της Ευρώπης. Για να βρει μια ευκαιρία για καλύτερη ζωή, όχι να του την χαρίσουν, να αγωνιστεί για αυτή. Άντε να τα εξηγήσεις όλα αυτά σε ένα παιδί που θα μπορούσε να ήσουν εσύ, άντε να τα εξηγήσεις στον εαυτό σου. Τα ξεχνάμε ακόμα και τώρα που ο κλοιός στενεύει και τα σύνορα της φτώχειας και του πολέμου αγγίζουν τα δικά μας σύνορα. Αν όλη αυτή η ιστορία  ήταν μια αρχαία ελληνική τραγωδία, η τιμωρία μας θα ήταν να μας ξεχάσουν και εμάς μια μέρα οι άνθρωποι που τα σύνορα τους έτυχε να είναι ακόμα πιο μακρυά από τα δικά μας.
Πιο βόρεια από την Αφρική αλλά πιο νότια από την Σκανδιναβία και την Γερμανία, υπάρχει η Μεσόγειος. Εδώ οι ευκαιρίες είναι περισσότερες από την Κόλαση αλλά όποιος θέλει να πετάξει θα πρέπει να δοκιμάσει με κομμένα φτερά. Είναι οι ευκαιρίες τόσο σπάνιες που μόνο κρυφά κάποιοι τις αναζητούν, για να μην τους περάσουν για τρελούς. Παίζουν κανένα τζόκερ, όχι τόσο για να κερδίσουν, αλλά για να ξεμπερδεύουν με τη συνείδηση τους που δεν μοχθούν να βρουν αυτό που τους αξίζει. Υπάρχουν και οι άλλοι που δίνουν την ζωή τους για να εξελιχθούν, να φτάσουν κάπου ψηλά, να γίνουν επιτυχημένοι. Μέρα νύχτα δουλεύουν, διαβάζουν, γνωρίζουν κόσμο, αλλάζουν δουλειές, αλλάζουν πατρίδες, ψάχνουν στα αζήτητα και στα εξεζητημένα να βρουν αυτή την ευκαιρία. Σε κάποιους από αυτούς δίνεται. Βλέπεις ανθρώπους με καλή δουλειά, με αρκετά χρήματα, αυτοκίνητα, ταξίδια και τόσα πράγματα που δεν χωράνε στη σπιταρώνα τους με τα τεράστια κρύα ντουβάρια. Το περίεργο είναι πως η πλειοψηφία αυτών των επιτυχημένων ανθρώπων, είναι επιτυχημένοι για όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους! Έψαξαν και βρήκαν μια επιτυχία που δεν έχει ευτυχία. Τι νομίζατε; Πως ευτυχία είναι αυτό που διαφημίζουν την τηλεόραση; Πως θα την βρίσκαμε σε τιμή ευκαιρίας και θα την αγοράζαμε με τα ευρώ μας; Η πως αν είμασταν καλά παιδιά θα μας την χάριζε ένας πολιτικός με ένα ρουσφέτι;

Κάποιοι λοιπόν κόπιασαν πολύ για να φτάσουν σε ένα σημείο που τελικά δεν τους αρέσει. Πολύ κακό για το τίποτα. Υπάρχουν και κάποιοι που κόπιασαν λιγότερο. Κάποιοι γεννήθηκαν με χρήματα, με δόξα και με μια θέση διευθυντή που τους έδωσε ο μπαμπάς και η μαμά σε μια ήδη επιτυχημένη επιχείρηση. Κάποιοι λοιπόν από αυτούς, διαπίστωσαν πως έχουν «πιάσει την καλή» όπως λέει ο λαός, αλλά καθόλου καλή δεν ήταν. Κι έτσι μια μέρα των ημερών αποφάσισαν να τα βροντήξουν και να κυνηγήσουν το όνειρο! Δεν ξέρω για ποιον είναι πιο δύσκολο. Γι αυτόν που τα βρήκε όλα έτοιμα και θα είναι μια ζωή το μαύρο πρόβατο, ή για αυτόν που «έχασε» 10-20 χρόνια προσπαθώντας για κάτι που τελικά το έκανε δώρο στα σκουπίδια. Θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους σε όποια κατηγορία και να ανήκουν, αυτούς που άφησαν την «καλή» και πιάσαν την ζωή. Αυτούς που σταμάτησαν να ξεπουλάνε τον χρόνο που τους δόθηκε να ζήσουν, αυτούς που σταμάτησαν να ξεπουλάνε τον εαυτό τους παίζοντας θέατρο για να τα πηγαίνουν καλά με τον εργοδότη, με την οικογένεια, με τους φίλους. Είπαν «κόσμε, αυτός είμαι, έτσι θέλω να ζήσω. Δώστε χαιρετίσματα στον παλιό ψεύτικο εαυτό μου».

Είναι λίγοι θαρρείς αυτοί; Όχι, γνωρίζω πολλούς. Ο καθένας στο σημείο που μπόρεσε, μια στιγμή έκανε την επανάσταση του. Η γυναίκα που μετά από χρόνια σχέσης τον παράτησε γιατί της έτρωγε την ψυχή της, ενώ δεν είχε μάθει να πιστεύει στον εαυτό της πάτησε στα πόδια της. Ο νέος που έφυγε από την Αθήνα με την σίγουρη δουλειά που του είχαν οι γονείς, έσπασε τα δεσμά του και τώρα ζει σε ένα μαγικό τοπίο στην επαρχία προσπαθώντας να κάνει αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο. Η νέα που μάτωσε να σπουδάζει, να κάνει μεταπτυχιακά και όταν ανακάλυψε πως τελικά δεν της αρέσει αυτό το αντικείμενο, έκανε το χόμπι της δουλειά και πλέον δουλεύει με όρεξη, δημιουργεί και δεν κοιτάζει το ρολόι για να σχολάσει. Φτωχά ή λιγότερο φτωχά. Ξέρω κάποιον που άφησε την δουλειά με τον καλό μισθό που αναγκαζόταν να δουλεύει όλη μέρα και βρήκε μία άλλη με λιγότερα χρήματα, για να περνάει περισσότερο χρόνο με την οικογένεια του. Ξέρω τον άνθρωπο που είπε εγώ δεν μπορώ άλλο μέσα στο σύστημα και προτίμησε να είναι φτωχός στην τσέπη και πλούσιος στην ζωή. Τους ξέρω όλους αυτούς τους ανθρώπους και αν θέλετε μπορώ να σας τους γνωρίσω. Ή αν θέλετε μπορείτε εσέις να γνωρίσετε τον εαυτό σας μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους.