Κάθε φορά που φτάνει ο καιρός των εθνικών εορτών, Μάρτη και Οκτώβρη, ξεχύνονται οι Έλληνες να γιορτάσουν, να καμαρώσουν τα νιάτα να παρελάζουν. Για ποιο λόγο άραγε; Είναι άλλο ένα έθιμο, μια παράδοση που συνεχίζουμε τυφλά; Να πούμε την αλήθεια, είναι λίγοι αυτοί που συμμετέχουν στην παρέλαση και στην γιορτή και έχουν μπει στην διαδικασία να σκεφτούν και να συμμετέχουν συνειδητά ή να απέχουν συνειδητά. Για τους υπόλοιπους, σαν τα πρόβατα στη στάνη, έτσι γινόταν η παρέλαση, έτσι πρέπει να γίνεται. Φανταστείτε τον Κολοκοτρώνη λοιπόν να λέει, είμαστε υποταγμένοι αιώνες, άρα έτσι γίνεται,  μάλλον έτσι πρέπει να παραμείνουμε. Η Επανάσταση αρχίζει με την αμφισβήτηση του δεδομένου. Δεν υπάρχει τίποτα το ηρωικό που να γεννήθηκε χωρίς οι λιγοστοί που αντιλαμβάνονται την πιθανότητα ενός καλύτερου κόσμου να εναντιωθούν στους ασυνείδητους συνεχιστές του «τα αφήνουμε όλα όπως τα βρήκαμε». Τι θα λέγατε λοιπόν, όχι να ακυρώσουμε τις παρελάσεις αλλά να τις εξελίξουμε σε κάτι  που θα φαίνεται περισσότερο χρήσιμο στην σημερινή κοινωνία;

 Είναι η αλλαγή δύσκολη; Όχι. Δύσκολο είναι να προσπαθείς να παραμείνεις ίδιος, να κρατηθείς σε μια βάρκα που βουλιάζει. Δε λέω, το να βγεις εκεί έξω και να κολυμπήσεις στο πέλαγος είναι άβολο, επικίνδυνο, σε φοβίζει. Μα η βάρκα βουλιάζει! Ή κολυμπάς, φτάνεις σε μια στεριά και φτιάχνεις άλλη βάρκα για να συνεχίσεις το ταξίδι ή πας στον πάτο της θάλασσας μαζί της. Δεν πρέπει να μας φοβίζει η αλλαγή το μόνο που είναι βέβαιο στους αιώνες, είναι η ίδια ή αλλαγή.

 Αφορμή για αυτό το άρθρο ήταν μια φωτογραφία που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο με έναν πιτσιρίκο, ίσως να μην πήγαινε ακόμα στο δημοτικό, ντυμένο τσολιά να παρελάζει. Η φράση «Μητέρα, Πατέρα, βοηθήστε με να παραμείνω Έλληνας Χριστιανός Ορθόδοξος» ήταν γραμμένη πάνω στην φωτογραφία. Δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι ένα παιδί πέντε χρονών είναι Χριστιανός Ορθόδοξος επειδή το βαφτίσαμε, ούτε έγινε Έλληνας επειδή γεννήθηκε στην Ελλάδα. Αυτά για το ρήμα «παραμείνω» και όχι «γίνω» που θα ήταν και το πιο ταιριαστό. Αναρωτιέμαι αυτοί που ανάρτησαν και μοιράστηκαν την φωτογραφία δέχονται ως Έλληνες τα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα από αλλοδαπούς γονείς ή ο ένας τους γονιός δεν είναι Έλληνας; Με τι κριτήρια δέχονται ένα παιδί ως χριστιανό ορθόδοξο και με ποια το απορρίπτουν;

  Η άποψη μου είναι πως ο χαρακτηρισμός Έλληνας δεν έχει να κάνει με γεωγραφικά κριτήρια. Δεν σημαίνει ότι είσαι Έλληνας επειδή το λέει η ταυτότητα σου, ούτε και επειδή έτυχε να γεννηθείς μέσα στα στενά σύνορα ενός υπό κατάρρευση κράτους. Αυτά άλλαξαν και αλλάζουν. Η ελληνικότητα έχει να κάνει με τον πολιτισμό, την γλώσσα και τα ιδεώδη που είναι ταυτόσημα με ένα έθνος που συνεχίζει να υπάρχει πολύ ευρύτερα από τα σύνορα του κράτους. Εδώ γεννιούνται κάποια ερωτήματα που απευθύνονται σε όλους όσους δηλώνουν Έλληνες. Πόσοι από εμάς έχουμε γνώση της Ελληνικής γλώσσας; Προσωπικά δεν μπορώ να δηλώσω κάτι τέτοιο, παρά μόνο να συνεχίζω να μελετάω και να ανακαλύπτω την άγνοια μου. Πόσοι από εμάς υπερασπιζόμαστε την ιδέα της ελευθερίας για την οποία πολέμησαν οι πρόγονοι μας; Δεν μπορούμε να αναγνωρίζουμε ότι είμαστε οικονομικά και πολιτικά υποδουλωμένοι σε ξένα συμφέροντα, να μην φέρουμε ως πολίτες την παραμικρή αντίσταση και να υπερηφανευόμαστε ότι είμαστε συνεχιστές της ένδοξης ιστορίας που έγραψαν κάποιοι άλλοι. Δεν μπορούμε να αναγνωρίζουμε ότι αδικούμε και αδικούμαστε στην καθημερινότητα μας και να υπερηφανευόμαστε για την καταγωγή μας. Η δικαιοσύνη ανάμεσα στους πολίτες ήταν ένα βασικό στοιχείο στην Ελλάδα και δεν αναφέρομαι μόνο στα αρχαία χρόνια. Αυτή η δικαιοσύνη δεν κρατιέται προσπαθώντας να κλέψεις ότι μπορείς, ούτε προσπαθώντας να βρεις ένα ρουσφέτι και να βολέψεις την τεμπελιά σου. Πόσοι από εμάς είμαστε φιλόξενοι ως Έλληνες και δεν θα οδηγούμασταν στα Τάρταρα με τους χειρότερους των εγκληματιών εξαιτίας της αφιλοξενίας μας; Όχι απλά δεν είμαστε άξιοι συνεχιστές, είμαστε υπεύθυνοι ο καθένας ξεχωριστά για την ανημποριά μας και την ανευθυνότητα μας προς την κληρονομιά μας. Οι δηλώσεις και οι εκδηλώσεις πατριωτισμού είναι ειρωνικές όταν δεν συνοδεύονται με τις ανάλογες πράξεις.

  Ξέρουμε τι έκανε ο Καραϊσκάκης; Ας πούμε ότι μαθαίνουμε όσοι δεν ξέρουμε. Τι έκανε καλά και τι δεν έκανε; Μπορούμε αυτά που έκανε καλά να τα εφαρμόσουμε στο παρόν; Μπορούμε να μάθουμε από αυτά που δεν έκανε καλά; Σέρνουμε τα παιδιά στις παρελάσεις χωρίς να γνωρίζουν ιστορία. Αλλά ακόμα και την ιστορία που γνωρίζουν, την μαθαίνουν παπαγαλία για να πάρουν ένα καλό βαθμό στις εξετάσεις. Ασχολήθηκε κανείς ώστε να αποκτήσουν κριτική σκέψη πάνω στην ιστορία; Φαντάζομαι ένα παιδί να ρωτάει τον δάσκαλο του «αφού η επανάσταση ήταν καλή και οι επαναστάτες ήρωες, γιατί είναι κακό να είμαστε εμείς επαναστάτες σήμερα»; Κι ένα άλλο να απορεί «αφού μας λέτε πως αυτοί πολέμησαν γενναία για να είμαστε εμείς ελεύθεροι, χωρίς μάλιστα να γνωρίζουν τα παιδιά του μέλλοντος, γιατί οι γονείς μας δεν πολεμούν για τα δικαιώματα μας»; Αυτό θα ήταν λόγος για εθνική εορτή, για υπερηφάνεια και για παρέλαση.

 Επανέρχομαι στην φωτογραφία που με έκανε να κάνω όλες αυτές τις ταπεινές σκέψεις, για να κλείσω το άρθρο.  «Μητέρα, Πατέρα, βοηθείστε με να παραμείνω Έλληνας Χριστιανός Ορθόδοξος». Τι είναι Έλληνας, τι είναι Χριστιανός Ορθόοξος, συζητήστε τα, σκεφτείτε τα,  διαβάστε και αποφασίστε μόνοι σας, εγώ δεν είμαι ειδικός αλλά και να υπάρχει κάποιος σπεσιαλίστας σε αυτό, εσείς είστε που πρέπει να διαμορφώσετε δική σας άποψη και όχι να υιοθετήσετε μια έτοιμη. Εκείνη την ημέρα που εγώ θα γιόρταζα ως Έλληνας, θα έβλεπα μια φωτογραφία με έναν έφηβο που θα έχει αποκτήσει μια κάποια κριτική ικανότητα και όχι ένα πεντάχρονο. Είναι ανήθικο και εξευτελιστικό για εμάς τους ίδιους να βάζουμε λόγια σε παιδάκια τα οποία είναι αγνά και ξέρουν καλύτερα από εμάς τι σημαίνει η αγάπη που δίδαξε ο Χριστός και είναι και πιο κοντά στο πνεύμα του Έλληνα. Θα κοιτούσα μια φωτογραφία ενός έφηβου λοιπόν, που θα ήταν ντυμένος όπως αυτός αισθανόταν όμορφα και θα έλεγε: «Μητέρα και Πατέρα, αφήστε με να μάθω τι είναι Έλληνας και αφήστε να ζήσω ως τέτοιος». Δηλαδή μη με μαθαίνετε πως δεν πειράζει να κλέβω και να προδίδω που και που τον εαυτό μου για κάποια ευρώ περισσότερα, μην προσπαθείτε να με χώσετε σε μια θέση εις βάρος κάποιου που την αξίζει, μην με κάνετε τεμπέλη, μην με μαθαίνετε να αδικώ, μην με μαθαίνετε να σκύβω το κεφάλι και να είμαι υποδουλωμένος ούτε στους γονείς μου, ούτε και σε κανέναν άλλο. Θα έγραφε η φωτογραφία «Μάνα και Πατέρα αφήστε με να διαβάσω για όλες τις θρησκείες και τις μη θρησκείες, αφήστε με να ανακαλύψω τους πνευματικούς δρόμους που οδηγούν στην κατανόηση αυτού που ονομάζουμε Θεό, και τότε αφήστε με να επιλέξω αν θα είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος χωρίς να με κρίνετε». Τέλος θα έλεγε «Αν για κάποιο άγνωστο λόγο αισθάνεστε τόσο ικανοί για να το κάνετε, βοηθήστε με σε όλα αυτά με το παράδειγμα σας».