Τι είναι αυτές οι σκέψεις που μάχονται μέσα μου κάθε μέρα, οι φόβοι, ο θυμός, η ζήλια, η επιθυμία, η ματαιοδοξία; Πως θα ξεριζώσω όλα εκείνα που τρώνε την ψυχή και κουράζουν το σώμα; Πως θα βγάλω από μέσα μου τους φόβους, που ποιος ξέρει πότε δημιουργήθηκαν μέσα μου, από ποιον και με ποιον τρόπο; Αφού σαν παιδί γεννήθηκα ατρόμητο, με άγνοια κινδύνου και έλλειψη φόβων, κάπου μέσα μου, κάποτε μέσα σε αυτόν τον άχρονο χρόνο πρέπει να έχουν τις ρίζες τους. Πού να τα βρω και να τα ξεπατώσω τούτα τα αγριόχορτα που φυτρώνουν χωρίς την άδεια μου; Να μην μου προκαλούν πια άγχος και δυσφορία. Να μπορώ να αναπνέω κάθε δευτερόλεπτο την ομορφιά της ζωής και η ανάσα μου να στέλνει αυτή την θεϊκή ομορφιά από άκρη σε άκρη, σε κάθε κύτταρο του κορμιού μου.

 Συνάντησα μια ημέρα έναν άνθρωπο σοφό στα μάτια μου και του μίλησα για αυτή την αγωνία μου. Πως να ελευθερωθώ από τις αλυσίδες μου, πως να συνεχίσω το ταξίδι μου χωρίς να σέρνω μαζί μου αυτά τα βάρη. «Δουλεύω με όλες αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα, μα όσο κι αν μου φαίνεται πως κάνω άξια δουλειά, είναι σαν να κλαδεύω τα αγριόχορτα. Μετά από λίγες ημέρες εκείνα αντί να μαραθούν, σαν να τους άρεσε το κλάδεμα, πιο ζωντανά συνεχίζουν να υπάρχουν και να θέλουν να μεγαλώσουν. Μήπως δεν πετυχαίνει τίποτα ο άνθρωπος αν δεν βρει τις ρίζες τους, να τα ξεπετάξει ολότελα από το χώμα που τα θρέφει»; Αυτές ήταν οι ανησυχίες μου τότε. Εκείνος ο σοφός χαμογέλασε και τα μάτια του άστραψαν από γνώση και από πάθος για όλη ετούτη την διαδικασία, σαν να ήτανε λέει ο πόνος του ανθρώπου, το άγιο νόημα της ζωής. Πήρε με πάθος και λόγια απλά να με κάνει να δω με μάτια καθαρά τι σόι πράγμα ήταν αυτό που είχα μπροστά μου και δεν μπορούσα να το διακρίνω: «Μα για να κάνεις ότι θέλεις με τα αγριόχορτα πρέπει να ξέρεις. Εσύ πρώτη φορά μπήκες στο χωράφι και είπες να ξεριζώσουμε τα αγριόχορτα. Χιλιάδες χρόνια πάνω στη γη παλεύει ο άνθρωπος με τα αγριόχορτα, εσύ ήθελές να τα καταστρέψεις με μια απόφαση! Δεν ρώτησες, τι δουλειά έχουν αυτά τα πράσινα χορτάρια που βγαίνουν στα εύφορα κτήματα αλλά βγαίνουν και σε μια σχισμή από την άσφαλτο εκεί που τίποτα άλλο δεν έχει κουράγιο να φυτρώσει. Καλά θα κάνουμε αν τα καταστρέψουμε ή θα καταστραφούμε κι εμείς μαζί»;

Διάβολε! Αντί να με βοηθήσει ετούτος ο μασκαράς, να μου δείξει ένα δρόμο, να μου πει «Κείθε είναι πάρτονε, δεν τον βλέπεις; Όλο ευθεία», μου χαλούσε όλους τους δρόμους που είχα βρει ή που είχα φτιάξει. Ίσιωμα όλοι δρόμοι, κάμποι, βουνά, θάλασσες και ανάμεσα τους ένα μονοπάτι να περπατήσω δεν έμεινε. Αργότερα κατάλαβα, καθώς τον έβλεπα να τρέχει ανάμεσα στα δέντρα, να κολυμπά στις θάλασσες και να διασχίζει με δρασκελιές τους κάμπους, πως πρέπει τους δρόμους να χαλάσεις αν θες να πας παντού. Αλλιώς φτάνεις μέχρις εκεί που θα σε πάει ο δρόμος.

Καθώς με είδε προβληματισμένο, να τσαλαβουτάω στα λασπόνερα των λογισμών κι αντί να βγάζω συμπεράσματα καθαρά πιο πολύ να λερώνομαι, πήρε να μου ξαναμιλήσει. Ήξερε πως στο είδος μου αρέσανε τα λόγια και δε μου χάλαγε χατίρι. «Τα κόβεις λες συνέχεια κι εκείνα δυναμώνουν. Μα δεν είσαι σίγουρος κι αν τα κόβεις. Γιατί ότι φυτρώνει στην ψυχή δεν το βλέπεις με τα μάτια που στέκονται πάνω στο πρόσωπο σου, μα μόνο με τα μάτια της ψυχής. Κι εσύ είσαι ακόμα τυφλοπόντικας! Κάτι κάνεις με τα χέρια σου εκεί μέσα, νομίζεις ότι τα κόβεις, μα άλλο πράγμα κάνεις. Τους δίνεις όλη σου την προσοχή, την ενέργεια σου, την προσπάθεια σου. Ξυπνάς το πρωί και λες δεν πρέπει να έχω άγχος, δεν πρέπει να φοβάμαι, δεν πρέπει να είμαι κακός. Είναι όλα αυτά, είναι η προσοχή που δίνεις στα αγριόχορτα λίπασμα για εκείνα! Και μην αμφιβάλλεις, χαίρονται αυτή την συντροφιά σου»!

«Αναρωτιέσαι πως θα βγουν τα αγριόχορτα, αφού αντί εκείνα να σε φοβούνται σε κοροϊδεύουν και σε περιγελούν, σε κάνουν ότι θέλουν. Εγώ σου λέω άσε τα αγριόχορτα, εκείνα τη δουλειά τους κι εσύ τη δουλειά σου». Μα ποια είναι η δουλειά μου; Δεν είναι να βγάλω τα αγριόχορτα, να καθαρίσω το χωράφι από τα ζιζάνια και τις ακαθαρσίες; Τι χαζή σκέψη αλήθεια! Ποιος αγρότης χάρηκε που καθάρισε το χωράφι του και έμεινε να το παρακολουθεί χαρούμενος να είναι χέρσο και τίποτα πάνω του να με φυτρώνει. Τι θλίψη θα είχε! Τόσο θα απογοητευόταν που θα το ξέγραφε και ποτέ του δεν θα πήγαινε μια φορά ξανά να το αντικρίσει. Μα ποια είναι η δουλειά μου επιτέλους! «Να φυτέψεις το χωράφι, αυτή είναι η δουλειά σου. Να το φυτέψεις το καλύτερο φυτό, να το φροντίσεις μέχρι να μεγαλώσει, να βγάλει τους καρπούς του και να τους γευτείς. Τι άλλη δουλειά θα μπορούσες να κάνεις εδώ κάτω; Αεροδρόμιο ήθελες να κάνεις το χωράφι να προσγειώνονται επιθυμίες, λεωφόρο πλατιά να τρέχουν οι λογισμοί; Τι ήθελες να το κάνεις και να μείνεις νηστικός»;

«Πάρε το, εδώ είμαστε όλοι πλούσιοι, το ίδιο άπειρο χωράφι έχουμε που το χώμα του δεν κουράζεται ποτέ, πάρε το και φύτεψε το καλύτερο φυτό για σένα. Ποιο είναι, μήπως το αμπέλι; Να έχεις σταφύλια να τρως, μούστο, κρασί, σταφίδες και τα φύλα του να τα κάνεις ντολμαδάκια; Ότι θες βάλε και φρόντισε το. Κάθε πρωί που ξυπνάς αυτή να είναι η έγνοια σου, να το φροντίσω, να το κλαδέψω, να του ρίξω λίπασμα, να το ποτίσω, να το τρυγήσω. Μετά από λίγο καιρό δεν θα είναι καν έγνοια όλα αυτά, θα είναι η ζωή σου. Μήπως έβαλες στο πρόγραμμα να χτυπάει η καρδιά σου ή να φουσκώνουν τα πνευμόνια σου»;

Και τι θα γίνει με τα αγριόχορτα αναρωτήθηκα, μα δεν ρώτησα. Είχα πάρει ήδη τον δρόμο της επιστροφής. Κατάλαβα λοιπόν, όταν στρέψω το ενδιαφέρον μου στο αμπέλι, το αμπέλι θα ευδοκιμήσει. Όταν σκέφτομαι μόνο τα αγριόχορτα, τότε εκείνα θα μεγαλώσουν. Είναι σχεδόν παράξενο που το αμπέλι δεν δείχνει να ενοχλείται από τα άλλα φυτά γύρω του, συνυπάρχει. Σκεφτόμουν τις τσουκνίδες, που με εκνεύριζαν στην αρχή με τα τσιμπήματα τους, αλλά με τον καιρό με αγγίζουν και τίποτα πια δε νιώθω. Είπανε σήμερα αυτοί που ξέρουν πως η τσουκνίδα είναι ένα φάρμακο της φύσης, κι εγώ τις αναθεμάτιζα! Αλλά κατάλαβα, τα αγριόχορτα ίσως να μην σταματήσουν να υπάρχουν ποτέ, είναι ο σπόρος τους βαλμένος στο χώμα της ψυχής. Ποιος τον έβαλε εκεί και για ποιο λόγο, ποιος ξέρει. Μόνο να τα δεχτείς μπορείς, να τα αγαπήσεις μαζί με το υπόλοιπο χωράφι που σου δόθηκε και να ζήσεις μαζί τους. Να συνεχίζεις να καλλιεργείς τον εαυτό σου.

 

#κουλτουρόσουπα #MacoGrello #αρετή #θεός #άνθρωπος #φιλοσοφία #αγριόχορτα #αμπέλι

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΘΕΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΝ;

Κυκλοφόρησε το ανατρεπτικό βιβλίο του Maco Grello – Των Θεών Η Επανάσταση-

-Βρείτε το στο επίσημο site του συγγραφέα

www.macogrello.com

ή αναζητήστε το στα μεγαλύτερα βιβλιοπωλεία της χώρας.

-Βρείτε τον Maco Grello στο facebook και κάντε like για να μείνετε συντονισμένοι!

https://www.facebook.com/MacoGrello/