Παρακολουθώντας διάφορα βίντεο στο youtube σχετικά με την ψυχολογία του ανθρώπου, έπεσα πάνω σε μια ψυχολόγο που μιλούσε για την έλλειψη αυτοεκτίμησης. Έκανα την ίδια σκέψη που είχα κάνει πιο παλιά και με το θέμα της κατάθλιψης, πως δηλαδή κάποια θέματα στις μέρες μας παρουσιάζονται υπερβολικά στον κόσμο. Τελικά όλοι έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση και πρέπει να επισκεφθούμε έναν ψυχολόγο;

Ας τα πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Παρακολουθούμε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα. Έχουμε έναν παρουσιαστή, έναν ειδικό και το κοινό που είμαστε εμείς που παρακολουθούμε. Ο παρουσιαστής για να πληρωθεί πρέπει η εκπομπή του να έχει ενδιαφέρον. Όσοι περισσότεροι ενδιαφερόμαστε για το θέμα της σημερινής εκπομπής τόσο καλύτερα. Ποιος ενδιαφέρεται για την χαμηλή αυτοεκτίμηση; Μόνο αυτός που νομίζει ότι δεν έχει αυτοεκτίμηση. Άρα όσοι περισσότεροι νομίζουμε ότι δεν έχουμε αυτοεκτίμηση, τόσο καλύτερα για την εκπομπή. Ποιος θα μας πει αν πάσχουμε από αυτό το φοβερό πρόβλημα, καθώς εμείς δεν είμαστε ειδικοί σε τέτοιους όρους; Ένας ειδικός. Ο ειδικός πληρώνεται από ανθρώπους που έχουν ένα πρόβλημα το οποίο δεν μπορούν να λύσουν μόνοι τους και μπορεί αυτός να τους βοηθήσει να το λύσουν.  Πριν πέσουμε λοιπόν στα σκληρά, ας είμαστε υποψιασμένοι από τον τρόπο κίνησης των χρημάτων και ας κάνουμε πρώτα μια βουτιά μέσα μας με σκοπό να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Διαβάζοντας για την χαμηλή αυτοεκτίμηση, βρήκα συνοπτικά αυτά τα χαρακτηριστικά που σας μεταφέρω μαζί με τις σκέψεις που έκανα όταν τα βρήκα σε παρένθεση.

Τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση χαρακτηρίζονται από:

Υπευθυνότητα για τις πράξεις τους. (Όταν αναλαμβάνω κάτι είμαι αρκετά υπεύθυνος για να κάνω ότι καλύτερο μπορώ)

Αισιοδοξία, δημιουργικότητα, τόλμη. (Είμαι αρκετά αισιόδοξος  χωρίς να υπερβάλλω, τολμώ εκεί που πρέπει και μου αρέσει συνεχώς να δημιουργώ)

Συγκρότηση, αυτοέλεγχο, εσωτερική ισορροπία. (Τις περισσότερες φορές ελέγχω τον εαυτό μου αλλά κάποιες άλλες θα ήθελα να είχα αντιδράσει  καλύτερα)

Ανθεκτικότητα στις αρνητικές κριτικές των άλλων. (Με ενδιαφέρει τι κριτική θα μου κάνουν οι άλλοι, είτε έχω θετικά ή αρνητικά συναισθήματα κάποια στιγμή πάω παρακάτω)

Ανεκτικότητα και σεβασμό για τους άλλους. (Ανέχομαι τις ιδιαιτερότητες των άλλων και σέβομαι αυτούς που είναι άξιοι του σεβασμού μου)

Πιστεύουν στις ικανότητες τους. (Πιστεύω ότι είμαι καλός στο να κάνω κάποια πράγματα αλλά αναγνωρίζω πως είμαι λιγότερο ικανός σε κάποια άλλα)

Λύνουν τα προβλήματα τους και δεν ανησυχούν μόνο για αυτά. (Κάνω ότι μπορώ καλύτερο για τα ζητήματα μου, αυτό κάποιες φορές με καθησυχάζει αλλά κάποιες άλλες δεν είναι αρκετό για να μην ανησυχείς)

Αντιμετωπίζουν – εξαφανίζουν τους φόβους τους. (Έχω αντιμετωπίσει αρκετούς φόβους μου αλλά όχι όλους, κάποιοι έχουν εξαφανιστεί και κάποιοι όχι)

Αγαπούν τον εαυτό τους και τον σέβονται.. (Σέβομαι τον εαυτό μου και τον αγαπώ αν και δεν μπορώ να καταλάβω τι θα σήμαινε το αντίθετο)

Αφού συνέκρινα λοιπόν ότι διάβασα με την εικόνα που έχω εγώ για τον εαυτό μου, είπα πως η αυτοεκτίμηση μου είναι μια χαρά! Ύστερα διάβασα πως είναι να έχεις χαμηλή αυτοεκτίμηση…

Τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση χαρακτηρίζονται από:

Αισθήματα κατωτερότητας και ανασφάλειας. (Ορισμένες φορές αισθάνομαι ανασφάλεια και κάποιες άλλες αισθάνομαι μικρός μπροστά σε πολύ ικανούς ανθρώπους)

Δυσκολία κοινωνικής ένταξης – μειωμένες κοινωνικές δεξιότητες άρα αισθήματα μοναξιάς. (Κάποιες φορές προτιμώ να μένω μόνος μου παρά να έχω επαφές με οποιονδήποτε)

Υπερβολική ευθιξία και χαμηλές αντοχές στις συντροφικές σχέσεις. (Όταν κάποιος αισθάνομαι ότι μου επιτίθεται θίγομαι)

Υπερβολική ενασχόληση με αυτό που οι άλλοι σκέπτονται για αυτούς – αναζητούν συνεχώς επιβεβαίωση της αξίας του (Με ενδιαφέρει τι κριτική θα μου κάνουν οι άλλοι,αυτό δεν το είπα και στην  υψηλή αυτοεκτίμηση; Όπως όλοι επιβεβαιώνομαι και μέσω της αποδοχής των άλλων)

Διάχυτο άγχος- αισθήματα απογοήτευσης. (Υπάρχουν πολλές φορές που οι καταστάσεις που ζούμε ειδικά τα τελευταία χρόνια με αγχώνουν και με απογοητεύουν)

Επικέντρωση στα αρνητικά στοιχεία μιας κατάστασης. (πολλές φορές μια κατάσταση είναι τόσο δυσάρεστη που δεν μπορώ να επικεντρωθώ στα θετικά)

Έλλειψη εμπιστοσύνης στις προσωπικές τους απόψεις. (Σοβαρά τώρα; Όσο περνάνε τα χρόνια, διαβάζοντας και γνωρίζοντας διαφορετικούς ανθρώπους, μου είναι πιο εύκολο να αμφισβητώ τις απόψεις που είχα και να διαμορφώνω νέες)

Αναπάντεχες εκρηκτικές συμπεριφορές. (Αν έχω καιρό να εκτονοθώ σωματικά ή για κάποιον λόγο έχω κάνει πολύ υπομονή με κάτι που δεν μου αρέσει μπορεί να έχω εκρηκτική συμπεριφορά)

Διαταραχές στη συγκέντρωση, τον ύπνο και τη διατροφή. (Πολύ συχνά δεν είμαι συγκεντρωμένος, αν δεν είμαι κουρασμένος δεν κοιμάμαι το ίδιο καλά, άλλες φορές πεινάω πολύ και άλλες δεν πεινάω καθόλου)

Αυτά με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Ποια είναι η αλήθεια όμως; Ενας ειδικός θα μπορούσε να μας πει! Αλλά αυτό που θα είχε επίσης μεγάλο ενδιαφέρον να μας πει ένας ειδικός είναι πως να διαβάζουμε αυτά τα άρθρα ή πως να παρακολουθούμε αυτές τις εκπομπές και να ξέρουμε τι μας γίνεται. Διαφορετικά να τις παρακολουθούν μόνο ειδικοί, κι εγώ να μαθαίνω τι λέει αυτή την εβδομάδα το ζώδιο μου.

Τα τελικά συμπεράσματα μου είναι τα εξής. Κάποιες φορές αισθάνομαι πολύ όμορφα όπως φαίνεται στην κατηγορία υψηλή αυτοεκτίμηση και κάποιες λιγότερο όμορφα όπως φαίνεται στην κατηγορία χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αυτό για εμένα που δεν είμαι ειδικός, είναι φυσικό. Συνέβαινε χιλιάδες χρόνια στον άνθρωπο και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει με ή χωρίς την βοήθεια ψυχολόγων. Υπάρχουν στιγμές που εκτιμάμε λιγότερο τον εαυτό μας, ίσως καθόλου. Μπορεί να τον βρίσουμε και να του ρίξουμε και δυο φάπες για να αλλάξει χαρακτήρα ή να επιτύχει κάτι δύσκολο. Είναι πρόβλημα αυτό για να μας κάνει να ανησυχούμε; Είναι η εσωτερική μας μάχη σημάδι για να πάμε στον γιατρό; Πως περιμέναμε δηλαδή να είναι ο δρόμος του γνώθι σαυτόν, στρωμένος με ροδοπέταλα; Η προσωπική ανάπτυξη συνοδεύεται και από πόνο, ψυχικό και σωματικό. Όταν αποφασίζεις να κόψεις το κάπνισμα είναι κάτι που θα σου φέρει πολλές δυσκολίες και πειρασμούς, όταν αποφασίζεις να σταματήσεις να λες ψέμματα, ή να αρχίσεις να δείχνεις κατανόηση, είναι εξίσου επίπονο. Όταν αποφασίζεις να είσαι ο εαυτός σου έρχεσαι σε σύγκρουση με τον παλιό σου εαυτό και με τους γύρω σου, αυτό θα σε κάνει κάποιες φορές να αισθάνεσαι καλά και κάποιες όχι. Τώρα αν ακόμα δεν έχεις ξεκινήσει το ταξίδι να ανακαλύψεις τον πραγματικό σου εαυτό, έχει ξεκινήσει αυτός να έρθει να σε βρει. Πάλι κάποιες φορές θα αισθάνεσαι καλά με τον ψεύτικο εαυτό σου και κάποιες όχι γιατί πολύ απλά εκείνος ο άλλος εαυτός υπάρχει μέσα σου και σου θυμίζει συνεχώς πόσο καλύτερος μπορείς να γίνεις.

Η θλίψη δεν είναι κατάθλιψη, η προσωρινή απογοήτευση δεν είναι πρόβλημα μη εκτίμησης του εαυτού μας. Είναι εργαλεία ώστε να σκάψουμε βαθύτερα μέσα μας. Ζούμε σε μια κοινωνία που η ευτυχία εμφανίζεται σαν κάτι που πρέπει να είναι μόνιμο και όλοι να το κυνηγάμε πάση θυσία. Πρέπει να υποκρινόμαστε ότι είμαστε χαρούμενοι ανά πάσα στιγμή. Πρέπει να χαμογελάμε σε κάθε φωτογραφία. Ε όχι! Η ζωή είναι όμορφη και όταν είσαι σκεπτικός, προβληματισμένος, λυπημένος, κουρασμένος, απογοητευμένος. Η ζωή δεν κυλάει διαφορετικά, είναι ανώφελο να προσπαθήσουμε να εξορκίσουμε όλα τα αρνητικά συναισθήματα και τις «κακές» στιγμές που αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα συμβούν. Είμαστε όμορφοι όπως είμαστε, ας μην χαμογελάμε συνεχώς κι ας μην κερδίζουμε πάντα. Ίσως αυτός να είναι και ο μόνος τρόπος για να είμαστε πάντα κερδισμένοι.