Συχνά συναντώ ανθρώπους που ονειρεύονται να ταξιδέψουν, άλλοι πολύ, άλλοι λιγότερο. Κάποιοι ονειρεύονται ένα και μοναδικό ταξίδι, να πάνε στην Καραϊβική για να βουτήξουν στις μαγικές παραλίες, κι άλλοι ονειρεύονται να ταξιδεύουν σε όλη τους την ζωή. Να κάνουν σαφάρι στις ζούγκλες της Αφρικής, να πλέουν στα κανάλια της Βενετίας μέσα σε μια γόνδολα, να κάνουν διαλογισμό με τους μοναχούς στο Θιβέτ, να περπατάνε στους δρόμους της Νέας Υόρκης, να ανακαλύψουν ότι απέμεινε από τον πολιτισμό των Μάγιας, να δουν τους πιγκουίνους της Ανταρκτικής… Μα είναι και κάποιοι άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν την ανάγκη να ταξιδέψουν. Δεν είναι απλά δύο διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων, αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά δεν μπορούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο. Πως είναι δυνατόν να μην θέλουν να ταξιδέψουν αναρωτιούνται οι πρώτοι, πως τους αρέσει αυτή η ταλαιπωρία απορούν οι δεύτεροι! Συνήθως, αλλά όχι πάντα, αυτοί που προτιμούν να μένουν σε ένα μέρος όλη τους την ζωή είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία και κάποιοι από αυτούς ήταν παλιά υπέρμαχοι των ταξιδιών κι έχουν γυρίσει αυτό που λέμε «όλο τον κόσμο». Ας δούμε τι συμβαίνει και αυτοί οι ταξιδιώτες έκαναν στροφή 180 μοιρών και παραιτήθηκαν από την αξιοζήλευτη ζωή τους.

Τι είναι το ταξίδι; Είναι ο πύργος του Άιφελ; Είναι το Βόρειο Σέλας; Είναι το πατινάζ που θα κάνεις σε μια παγωμένη λίμνη; Όχι, δεν είναι τίποτα από όλα αυτά.Είναι τα ακριβά ξενοδοχεία ή τα χόστελ, ο ήχος του τρένου ή ένα κλαμπ που θα χορεύεις μέχρι το πρωί; Όχι, φυσικά δεν είναι αυτό. Είναι οι νέοι άνθρωποι που θα γνωρίσεις; Είναι οι νέοι πολιτισμοί που θα τεντώσουν το μυαλό σου για να διευρυνθεί; Όχι δεν είναι ούτε αυτό το ταξίδι. Το ταξίδι είναι τα συναισθήματα σου. Είναι το άγχος στην πτήση του αεροπλάνου, είναι ο θαυμασμός όταν θα επισκεφτείς ένα μουσείο, το δέος που θα νιώσεις όταν παρακολουθείς μια παράσταση σε ένα αρχαίο θέατρο, ο ενθουσιασμός όταν πατάς το πόδι σου εκεί που γυρίστηκε η αγαπημένη σου ταινία, ο φόβος όταν βρεθείς σε μια κακόφημη περιοχή, η έκπληξη όταν δοκιμάζεις νέες γεύσεις, ο έρωτας, η φιλία, η ελευθερία που σου χτυπάνε την πόρτα όταν γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους που ξέρεις ότι δεν θα τους δεις ποτέ ξανά. Όλα αυτά τα συναισθήματα και πολλά άλλα είναι ένα ταξίδι. Όσο πιο δυνατά τα συναισθήματα, τόσο πιο όμορφο και αξέχαστο το ταξίδι σου. Γι αυτό το λόγο κάποιες φορές με το ζόρι θυμόμαστε κάποιες καθώς πρέπει, προγραμματισμένες διακοπές, με αξιοθέατα, με περιηγήσεις, με ωραία ξενοδοχεία αλλά… αναπολούμε εκείνο το ταξίδι που κάναμε στην Πάρο όταν είμασταν παιδιά και μας έδιωξαν ακόμα και από την τρώγλη που νοικιάσαμε, όταν στην Ίο χάσαμε έναν φίλο μας μέσα στο μπαρ και τον βρήκαμε μετά από μια ώρα να πίνει μόνος του, όταν στην Κέρκυρα πήγαμε να ξεμοναχειαστούμε στο κάστρο που τελικά είχε συναυλία, όταν πήραμε το πρώτο καράβι που έφευγε από Πειραιά χωρίς να ξέρουμε που πάμε και τι θα συναντήσουμε. Αυτά τα ταξίδια μένουν χαραγμένα στην ψυχή μας γιατί τότε νιώσαμε για πρώτη φορά σε μεγάλο βαθμό κάποια συναισθήματα ενώ ταυτόχρονα είμασταν και σε ηλικία κατάλληλη ώστε να μπορέσουμε να τα αξιολογήσουμε.

Τι συμβαίνει με αυτούς λοιπόν που βαρέθηκαν τα ταξίδια και μοιάζουν στα μάτια μας εντελώς μίζεροι; Επισκέφθηκαν δέκα – είκοσι χώρες και δεν θέλουν να δουν τίποτα άλλο; Όσοι έχουν ταξιδέψει ξέρουν πως το ταξίδι είναι εθιστικό. Αν δεν έχεις βγει από το χωριό σου δεν σε ενδιαφέρει και πολύ να πας κάπου γιατί δεν ξέρεις. Όταν όμως αρχίσεις να ταξιδεύεις η δίψα για να γνωρίσεις νέα μέρη και ανθρώπους συνεχώς μεγαλώνει. Λες μακάρι να ήταν αυτή η δουλειά μου, να σεργιανίζω στον πλανήτη! Τελείωσαν λοιπόν τα αξιοθέατα και έδεσαν στο λιμάνι τους οι μέχρι πρότινος φανατικοί ταξιδιώτες; Όχι, δεν τελειώνουν οι θάλασσες, τα ποτάμια και τα βουνά, ούτε οι πόλεις, ούτε οι φιλόξενοι άνθρωποι και οι πολιτισμοί τους. Τελείωσαν τα δυνατά συναισθήματα. Όσο  μεγαλώνει ο άνθρωπος, τόσο πιο δύσκολο είναι να ενθουσιαστεί. Κάποιος που είδε την Ακρόπολη, τις Πυραμίδες, το Σινικό τείχος, κάποιος που έζησε τις εμπειρίες που ήθελε, δεν εντυπωσιάζεται το ίδιο εύκολα. Για να του μείνει αξέχαστο κάτι θα πρέπει να ξεπεράσει τα προηγούμενα συναισθήματα του κι αυτό είναι πολύ δύσκολο όχι εξαιτίας των ετών που κουβαλάς στην πλάτη σου αλλά λόγω των εμπειριών. Αν έχεις αρρωστήσει τόσο που παραλίγο να πεθάνεις τι να φοβηθείς στο λούνα παρκ, αν έχεις ερωτευτεί μέχρι παράνοιας ποιος άνθρωπος που θα γνωρίσεις για δυο μέρες να σου προκαλέσει ενδιαφέρον, αν έχεις αγχωθεί μήπως χάσεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο τίποτα άλλο δεν μπορεί να σου προκαλέσει τόσο μεγάλο άγχος, αν έχεις χαρεί με τα πρώτα βήματα και τις πρώτες λέξεις του παιδιού σου, αν έχεις συγκινηθεί με την πρώτη αγκαλιά που σου έδωσε, δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που θα σε κάνουν να νιώσεις έτσι σε κάποιες διακοπές. Φαίνεται πως ακόμα και αυτοί που δεν αλλάζουν τοποθεσίες μπορούν να ταξιδεύουν εξίσου η περισσότερο έντονα στην ζωή μέσα από τις σχέσεις τους με τους αγαπημένους τους.

Υπάρχει η ιστορία ενός πολύ σοφού ανθρώπου που πάντα αγαπούσε έναν συγκεκριμένο λόφο και από μικρή ηλικία ανέβηκε σε αυτόν και πέρασε όλη του την ζωή εκεί. Μάλιστα πήρε και το όνομα του συγκεκριμένου λόφου, το οποίο αυτή την στιγμή δεν το θυμάμαι, αξίζει να ψάξετε να το βρείτε. Αυτό που κατανόησε ο σοφός και θα κατανοήσουν και κάποιοι λιγοστοί άνθρωποι όσο μεγαλώνουν, ανάλογα το επίπεδο που θα καταφέρουν να φτάσουν, είναι ότι το ταξίδι είναι εσωτερικό. Είναι ο δρόμος που κάνει η ψυχή σου από το ένα συναίσθημα στο άλλο. Από την λύπη στην χαρά, από την αγάπη στην αδιαφορία, από τον ενθουσιασμό στην απάθεια… Εδώ, στην λεπτομέρεια κρύβεται ο μικρός διάβολος. Έχοντας ως πρότυπο τις χαμογελαστές ψεύτικες οδοντοστοιχίες των τηλεπερσόνων μας έμαθαν πως πάντα πρέπει να είμαστε χαρούμενοι, ενθουσιασμένοι, σούπερ και ουάο! ΄Όπως μας έμαθαν ότι για να είμαστε όλα αυτά πρέπει να είμαστε πλούσιοι, όμορφοι, διάσημοι… Λες και εμείς δεν ξέρουμε να σκάμε κάτι χαμογελάρες ΝΑ(!)με τα στραβά μας δόντια για τον πιο ασήμαντο γελοίο λόγο. Αντίθετα, κάθε φορά που πάμε να αισθανθούμε μίσος για κάτι πατάμε φρένο, το μίσος δεν είναι αποδεκτό, το μετατρέπουμε σε ενοχή. Η ενοχή είναι αποδεκτή! Πολλές φορές συμβαίνει το ίδιο με την αγάπη. Δεν μπορείς να αγαπήσεις αυτόν ή αυτήν, είναι μεγαλύτερη σε ηλικία, είναι φτωχός και ασήμαντος, είναι του ίδιου φύλου! Η αγάπη γίνεται αμαρτία. Το μεγαλύτερο λάθος όμως πιστεύω είναι το εξής, δεν αφήνουμε τα συναισθήματα ελεύθερα ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στο ταξίδι μας, παγιδευόμαστε μόνοι μας. Εμείς κολλάμε σε ένα σημείο και η ζωή κάνει κύκλους γύρω μας. Δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί λύπη, να βυθιστεί για ένα διάστημα σε αυτήν, να ακούσουμε τι έχει να μας πει αυτή η κατάσταση. Όποιος είναι στεναχωρημένος για κάτι λέμε ότι έχει πρόβλημα, πρέπει να πάει σε γιατρό και να πάρει φάρμακα. Όμως αν δεν καταλάβεις την αιτία που γεννάει την λύπη μέσα σου, την οργή, την ζήλια, το άγχος, δεν θα μπορέσεις ποτέ να τα διαχειριστείς, δεν θα γνωρίσεις κατά επέκταση ποτέ τον εαυτό σου. Δεν θα μπορέσεις να βρεις και τι είναι αυτό που γεννά μέσα σου την χαρά, την αισιοδοξία, την αγάπη, την δύναμη και δεν θα μπορέσεις να τα διαχειριστείς ούτε αυτά. Αν δεν βουλιάξεις με το καράβι των συναισθημάτων σου μέχρι τον πάτο της θάλασσας κι αν δεν το τρακάρεις με τα σύννεφα, πως θα το χτίσεις ξανά από την αρχή; Θα βολοδέρνεις στον ωκεανό της τύχης. Μια θα σε ανεβάζουν τα κύματα και θα νομίζεις πως κάτι έκανες καλά και μια θα σε κατεβάζουν κι εσύ θα βρίζεις την άδικη ζωή.

#MacoGrello #κουλτουρόσουπα #ταξίδι #συναισθήματα #ζωή #ψυχή #ηλικία #θλίψη #ενθουσιασμός