Κάθε μέρα που περνάει, περνάει μαζί της κι η ζωή κάτω από τα πόδια μας. Αναρωτιέμαι μερικές φορές αν είμαι εγώ που βαδίζω προς μια κατεύθυνση ή απλά κάθομαι στο βαγόνι της μοίρας μου και κοιτάζω έξω από παράθυρο. Μήπως όλα τα άγχη και οι προσπάθειες, οι έρωτες, τα συναισθήματα, οι πόνοι και χαρές δεν είναι τίποτα άλλο από κόκκοι σκόνης μέσα στο σκουριασμένο βαγόνι μου; Μην ξέροντας  τι αξίζει και τι είναι μάταιο σε αυτή τη ζωή οδηγούμαστε σε σφάλματα. Χαραμίζουμε χρόνο και κόπο στην επίτευξη ανούσιων κατορθωμάτων. Να γίνω επαγγελματίας, να γίνω πλούσιος, να γίνω διάσημος, να γίνω ανεξάρτητος… Σκοτώνουμε τους εαυτούς μας, τους κάνουμε θυσία στον Θεό του Πρέπει Να Γίνω Κάτι. Ώσπου μια μέρα ανακαλύπτουμε ότι δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Δεν είναι ότι έχουμε λίγο από αυτό το κάτι που μας λείπει και θέλουμε περισσότερο. Αδερφέ, δεν έχουμε τίποτα! Καθόλου! Πήραμε εντελώς λάθος δρόμο. Θέλαμε να δροσιστούμε και βγάλαμε πορεία κατά την έρημο. Το συναίσθημα που έχουμε είναι ένα κενό που αγκαλιάζει όλο το στήθος, σχεδόν από ώμο σε ώμο. Λες και μέσα μας δεν υπάρχει καρδιά, δεν έχουμε πνευμόνια, συκώτι και νεφρά. Μόνο μια ψυχή που κουτουλάει σε κόκαλα και δέρματα κι εμείς ακούμε την ηχώ της. Κι είναι ο ήχος αυτός φωνή που σε προστάζει «Δες με τα μάτια του παιδιού, νιώσε με την καρδια του ερωτευμένου! Μη μετράς, μην κρατάς λογαριασμό, πες ένα τραγούδι στην βροχή και γέλα».
 
  Είναι κακό να μην είσαι ικανοποιημένος; Αυτοί που είναι μονίμως ανικανοποίητοι αντιμετωπίζουν αυτή την κατάσταση σαν βάσανο. Προσπαθούν συνεχώς να βρουν νέους τρόπους, νέους δρόμους να αγγίξουν την ικανοποίηση. Είναι όμως κακό αυτό; Όχι δεν είναι. Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι που δεν ικανοποιούνται παρά μόνο με μια τελειότητα που τελικά δεν μπορεί να αγγιχτεί, δεν θα είχε προοδεύσει η ανθρωπότητα. Όλοι οι μεγάλοι επιστήμονες, οι μεγάλοι καλλιτέχνες, οι μεγάλοι πρωτοπόροι υπήρξαν προσωπικότητες ανικανοποίητες. Είτε μιλάμε για τον Μέγα Αλέξανδρο που αναγνωρίστηκε σαν θεός ανάμεσα στους ανθρώπους, είτε για τον περιθωριακό Μπουκόσφσκι, ήταν όλοι τους ασυμβίβαστοι.
 
Είναι χαρακτηριστικό του έξυπνου μυαλού να μην μπορεί να ικανοποιηθεί. Πως να το κάνει σε έναν κόσμο που λειτουργεί με νοημοσύνη  πιθήκου; Πως η λογική του να αποδεχθει την παράνοια; Πώς να ταιριάξει με αυτούς που συμβιβάζονται και να μην μείνει μόνος του, δυσνόητος, παρεξηγήσιμος, προβληματικός, δακτυλοδεικτούμενος και διαφορετικός;
 
Είναι χαρακτηριστικό του πνευματικου μυαλου να μην μπορεί να ικανοποιηθεί με τον τρόπο που ευχαριστιούνται οι πολλοί. Για τον πνευματικό άνθρωπο, ο άνθρωπος δεν είναι σώμα, να φάει δυο κιλά κρέας και να πει «τι ωραία η ζωή»! Δεν τον ικανοποιεί να πιει ένα μπουκάλι ουίσκυ για να ξεχαστεί, έχει ανάγκη το ταξίδι να είναι πνευματικό. Το σεξ δεν είναι δυο κορμιά που ιδρώνουν, είναι ο τρόπος για να αλαφρώσει το είναι του από την σαρκική υποχρέωση, ή θα μπορούσε να είναι με τον κατάλληλο σύντροφο η ένωση σε κάτι ανώτερο. Δεν του φτάνει μόνο να γελάσει, δεν του φτάνει η αναγνώριση των άλλων, δεν του φτάνουν τα πλούτη, δεν του φτάνει τίποτα. Ισως μια μέρα μας ανακοινώσουν οι σοφοί πως μόνο με αυτό το σκοτεινό τίποτα μπορεί να γεμίσει το κενό, αυτό είναι η μόνη γέφυρα που μικραίνει τις αποστάσεις.
 
Είναι στην φύση μας να είμαστε ανικανοποίητοι; Πάντα με ενδιαφέρει αν είναι κάτι φυσικό η συμβαίνει ενάντια στην φυσική ροή. Η συντριπτική πλειοψηφία των καταστάσεων είναι φυσική, αυτές που δεν είναι φυσικές είναι αυτές που είναι ψευδείς και εξελίσσονται μέσα στο μυαλό μας και όχι στην πραγματικότητα. Παρακολουθώ  λοιπόν την φύση. Υψόνομαι στο διάστημα, να ξεφύγω για να μπορέσω να την δω από μακρυά και την κεντρίζω με το τηλεσκόπιο του νου.  Είμαστε ίδιοι, είμαι κι εγώ φύση. Είμαι κομμάτι της και είμαστε ταυτόχρονα αδέρφια. Παρατηρώ το νερό. Δεν του φτάνουν λίμνες , ποτάμια, θάλασσες, απέραντοι ωκεανοί, θέλει να κατακτήσει τη Γη ολόκληρη, τα ποτάμια πλημμυρίζουν, οι θάλασσες χτυπούν με μανία τη στεριά… Κι ονειρεύεται όλα μια μέρα να γίνουν νερό! Παρατηρώ το φώς, αεικίνητο, ηρωικό, ξεχύνεται κι αυτό δίχως σταματημό να νικήσει το σκοτάδι , να γίνουν όλα φως! Η φύση η ίδια είναι ανικανοποίητη, η ικανοποίηση δεν είναι φυσική. Όλα για μια στιγμή ησυχάζουν, η θάλασσα γαληνεύει, ο άνεμος κοπάζει, αλλά μετά ορμούν πάλι με μεγαλύτερη μανία. Είναι η φύση μας.
 
Η φύση είναι αυτή που είναι, πρέπει να είμαστε εντάξει με αυτήν. Η ουσία από όλα αυτά είναι μια. Να μπορέσoυμε να αγκαλιάσουμε το ανικανοποίητο της φύσης μας και να αποφανθούμε πως όλα είναι σε τάξη. Είμαι μια θάλασσα που πότε φουρτουνιάζει και πότε γίνεται γυαλί να καθρεφτίζει η γη κι ο ουρανός την ομορφάδα τους. Είμαι ανικανοποίητος αλλά αυτό δεν με βασανίζει. Δεν μπορώ να καθίσω στην γωνιά μου να ευχαριστηθώ αλλά  χορεύω με την μουσική και δεν μπορώ να σταματήσω. Δεν βρίσκω ικανοποίηση παρά μόνο πρόσκαιρα αλλά αυτό δεν με φοβίζει γιατί έχω γνώση του εαυτού μου , δεν μπορείς να γνωρίζεις και να φοβάσαι.  Όχι μόνο δεν φοβάμαι, παραδίνομαι. Δεν αντιστέκομαι, αναζητώ νέες προκλήσεις. Γιατί; Γιατί ξέρω, πως εγώ, πως εσύ, μπορούμε να τα καταφέρουμε, να ανεβούμε ακόμα πιο ψηλά.