Γεννήθηκα και μου έδωσαν ένα κορμί. Πριν το καταλάβω, όταν ακόμα κοίταζα με ενθουσιασμό  τα δάχτυλα μου να κινούνται μπροστά στα μάτια μου, με είχαν γράψει στο κτηματολόγιο σωμάτων. Χωρίς οδηγίες, χωρίς εγγυήσεις, μα και χωρίς απαιτήσεις και σκοπό. Χωρίς συμβουλές, ούτε καν μια σπρωξιά και μια ατάκα, έπρεπε να ζήσω.

Μερικές δεκαετίες μετά, ψάχνοντας τον δρόμο για τον παράδεισο ή την κόλαση, κάθισα σε μιαν άκρη και αποδέχτηκα πια πως εδώ είναι η κόλαση, εδώ και ο παράδεισος. Μπροστά στον καθρέφτη τα σημάδια στο κορμί μου μαρτυρούν πως η ζωή μου έχει διαφορετικό ταχυδρομικό κώδικα από το σπίτι των αγγέλων. Πρησμένα μάτια, ρυτίδες, σπασμένες φλέβες στα πόδια, μύες που παραπονιούνται και σωθικά στρωμένα με πίσσα και ξεπλυμένα με αλκοόλ.

Μια φωνή μου φωνάζει σαν χαιρέκακη γεροντοκόρη: «Τίποτα τελικά δεν θα αλλάξει»! Κι ήμουν τόσο αισιόδοξος… Ίσως τελικά να είναι η αισιοδοξία που λεκιάζει με σημάδια τα κορμιά μας, η ελπίδα. Κουράζονται να περιμένουν και σακουλιάζουν, απογοητεύονται όταν συναντούν την αλήθεια και χαράζονται. Ίσως αν ήμουν σαν εκείνα τα μίζερα ανθρωπάκια, τα τρισάθλια παράσιτα που σέρνονται ολημερίς στη γη γλείφοντας για μια θεσούλα και λίγο περισσότερο δράμα, ίσως να μην απογοητευόμουν ποτέ. Αν δεν ζητούσα να βγω από την Κόλαση, ίσως να μην με ζεμάτιζαν τόσο τα καζάνια της.  Αν ήταν η ζωή μου έργο θεατρικό με βαθιά νοήματα, αυτή θα ήταν η σκηνή για την οποία σας μιλώ:

Έρχεται ο Σατανάς ο ίδιος αυτοπροσώπως, μαύρος, με κέρατα, πονηρός, σαν κι αυτόν που κρατάει στην εικόνα η Αγιά Μαρίνα, και μου λέει: «Έμαθα πως δεν αισθάνεσαι καλά και θέλεις λέει να φύγεις από την Κόλαση και να βγεις στον Παράδεισο, είναι αλήθεια»; «Αλήθεια είναι» του απαντώ με ύφος απολογητικό γιατί κι οι δυο ξέρουμε πως οι περισσότεροι άνθρωποι της περιοχής ήταν ικανοποιημένοι με την ζωή τους. «Δεν μπορώ να σε κρατήσω χωρίς την θέληση σου εδώ (ομολογώ αυτό μου θυμίζει λίγο hotel California), αλλά επειδή είναι πολύ δύσκολος ο δρόμος για τον Παράδεισο και σε λυπάμαι, θα σου προσφέρω μια συμφωνία».  «Σε ακούω». «Θα αποδεχθείς πως η ζωή είναι μαύρη, κατάμαυρη! Θα δεις ξεκάθαρα πως ο πόνος, η θλίψη, οι αρρώστιες, οι σκοτωμοί, οι προδοσίες βασιλεύουν στο σύμπαν. Θα καταλάβεις πως στόχος σου είναι να επιβιώσεις με κάθε τρόπο. Κι εγώ θα σου χαρίσω μια καλή θέση στην Κόλαση και θα πάψεις αμέσως να ταλαιπωρείσαι τόσο πολύ». Το σκέφτηκα για μια στιγμή, είχα κάποτε κάποιους γνωστούς που έκαναν μια τέτοια συμφωνία με τον Διάβολο. Δεν μου έλεγε ψέματα, μέσα από αυτή την αποδοχή μπορεί να έχασαν τη λάμψη των ματιών τους αλλά ταλαιπωρήθηκαν λιγότερο στη σύντομη ζωή. «Λοιπόν; Έχουμε και δουλειές…» , «Λοιπόν αρνούμαι, θα βγω στον Παράδεισο».

Αυτή θα ήταν η σαιξπηρική συνομιλία μου με τον Διάβολο κι εγώ θα νόμιζα ότι θα διάβαινα ένα δρόμο πολύ δύσκολο και κάποια στιγμή θα χτυπούσα την πόρτα του Κλειδοκράτορα Πέτρου να μου ανοίξει. Στην πορεία συνειδητοποίησα πως οι κατασκευαστές της κόλασης δεν ξέρουν τι θα πει ρυμοτομία και το οδικό δίκτυο της μοιάζει με λαβύρινθο.  Σταματούσα σε κάθε αδιέξοδο και μονολογούσα: «Δεν μπορεί! Κάπου υπάρχει αυτός ο Παράδεισος! Το μαρτυρούν τα σημάδια, το χαμόγελο, η αγκαλιά, ο έρωτας… Για κάπου ταξιδεύει τόσο φως, για μια όαση, έστω για έναν αντικατοπτρισμό! Να τον δω κι ας πεθάνω»!

Εξάλλου αν κάθε δρόμος μακρυά από την Κόλαση οδηγούσε στον Παράδεισο, δεν θα ήταν αυτή τίποτα διαφορετικό παρά το κέντρο του. Τότε θα μιλούσαμε όμως για πυρ εσώτερο και όχι εξώτερο. Αν το Πυρ το Εξώτερο λοιπόν έχει 53 δρόμους ανακάλυψα πως μόνο ένας οδηγεί στην Βασιλεία των Ουρανών, σκίζει τις δύο διαστάσεις του χάρτη(φανταστείτε τρισδιάστατα μια μεγάλη βελόνα που τρυπά κάθετα έναν χάρτη, έτσι είναι αυτός ο δρόμος) και είναι ο μόνος που προσφέρει μια ακόμη εναλλακτική. Όποια κατεύθυνση του να πάρεις οδηγεί στην γη της γαλήνης.

Η νότια κατεύθυνση του δρόμου σε οδηγεί σε ένα τούνελ που περνάει από τα άδυτα του εαυτού σου. Πρέπει να σκάψεις σαν είλωτας, να συρθείς σαν σκουλήκι, να ματώσεις την ψυχή σου και με πονηριά να κάνεις ριφιφί για να βγεις κάτω από την Μηλιά του Παραδείσου.

Η βόρεια κατεύθυνση του δρόμου οδηγεί σε μια γέφυρα που δεν έχει κάγκελα να πιαστείς, αλλά το πιο επικίνδυνο για την λογική σου είναι ότι δεν έχει καμιά κολόνα για να στηριχτεί Στηρίζεται εξ ολοκλήρου πάνω σε μια μυστήρια δύναμη αυτών που την περπατάνε. Αυτή η δύναμη λέγεται Πίστη και σε οδηγεί με έναν διαφορετικό τρόπο στον Παράδεισο.

Ανακάλυψα αυτούς τους δυο αρχαίους δρόμους παρακολουθώντας το φως που κάποτε έλεγα δεν μπορεί, για κάπου θα ταξιδεύει. Είχα δίκιο. Καθόμουν βυθισμένος στο σκοτάδι του τρένου μου και πίσω από το βρώμικο παράθυρο πιο πολύ φανταζόμουν πως παρακολουθούσα τι συνέβαινε στη ζωή μου παρά αντιλαμβανόμουν τις πραγματικές εξελίξεις. Άναψα τις μηχανές του τρένου μου να προλάβω το φως ο τρελός! Τσαφ! Τσούφ! Κόρνα! Ντουμάνι! Μέχρι να κινήσω ένα μέτρο , το φως ταξίδευε σε άλλο αστέρι. Μετά άλλη ακτίνα, πάλι κυνήγι άλλο ένα μέτρο. Τελικά συνειδητοποίησα πως το μόνο που έκανα ήταν να παρακολουθώ αστέρια που έπεφταν από τον ουρανό. Μετά από μια μικρή  αρχική απογοήτευση κατάλαβα πως ο Παράδεισος συμβαίνει όταν αντιμετωπίζεις την ζωή με αυτό τον τρόπο: Σαν να είσαι οδηγός ενός τρένου που απλά κινείται για να πάει βόλτα ένα μικρό παιδί, κάθεσαι στο πιλοτήριο και μέσα στο σκοτάδι ο ουρανός φωτίζει από αστέρια που πέφτουν. Δεν μπορείς να τα κυνηγήσεις , μόνο να τα απολαύσεις κάνοντας άσκοπες ευχές.

 

Tags: #Kulturosupa #Grello # Σενής # Κουλτουρόσουπα #κόλαση #παράδεισος

Λέξεις κλειδια: κόλαση, παράδεισος, δρόμος, δύναμή, ελπίδα, πίστη

Κείμενο περίληψη: Αναζητώντας τους δρόμους που θα μας βγάλουν από την κόλαση της καθημερινότητας μας και θα μας οδηγήσουν στην ευτυχία του παραδείσου.

Κείμενο ΦΒ:  «Δεν μπορεί! Κάπου υπάρχει αυτός ο Παράδεισος! Το μαρτυρούν τα σημάδια, το χαμόγελο, η αγκαλιά, ο έρωτας… Για κάπου ταξιδεύει τόσο φως…»