Δύσκολη εποχή, δύσκολη μέρα. Άλλη μία. Ένας δρόμος ξανοίγεται μπροστά μου και βλέπω λαό πολύ να τον περπατάει. Έχει ονόματα πολλά αυτή η λεωφόρος η πλατιά, άλλοι την φωνάζουν απαισιοδοξία, άλλοι θλίψη, άλλοι μίσος ή μιζέρια. Στα φανάρια της διασταυρώνεται με δρόμους σκοτεινούς, οδός απελπισίας, οδός ζηλοφθονίας, οδός απληστίας και αλαζονείας. Πλατεία ακηδίας, πάρκο γαστριμαργίας , μουσείο φιλαργυρίας, θέατρο ματαιοδοξίας.  Ολόκληρη πόλη κάτω από το φεγγάρι μέρα νύχτα ξενυχτά. Σαν ζόμπι οι άνθρωποι, τριγυρνούν μέσα στα σκοτάδια. Αγοράζουν σκουπίδια από το σουπερμάρκετ για φαγητό ενώ δείχνουν με το δάχτυλο εκείνους που ψάχνουν λίγο τροφή στους κάδους απορριμάτων. Κρύβουν την σεξουαλική ανικανότητα τους στον χλευασμό του διαφορετικού και κακομεταχειρίζονται τον αδύναμο για να μην φανεί η μικρότητα τους. Καταριούνται τον αλλόθρησκο προσπαθώντας να βρουν έναν τρόπο να μη στρέψουν το βλέμμα μέσα τους, να μην παραδεχτούν πως ξεπουλάνε τον Θεό τους κάθε ημέρα. Ο ήλιος εδώ δεν ξημερώνει ποτέ, για έναν λόγο κβαντικό. Δεν υπάρχουν μάτια ανθρώπου να τον δουν, δεν υπάρχει ψυχή να τον καλωσορίσει.

Είναι οι άνθρωποι αυτοί που λένε θα το πιστέψω το θαύμα όταν το δω. Πως να δεις όμως με μάτια κλειστά; Πως να αντικρίσεις τον ήλιο με σκυφτό κεφάλι; Πως να σε βρει το φως του στα υπόγεια που τριγυρνάς;

Κι είναι κι άλλοι άνθρωποι.  Ίσως θα έπρεπε να είναι αυτή η κατηγορία που αξίζει πραγματικά να τους αναφέρουμε ως ανθρώπους και τους υπόλοιπους ανθρωπόμορφους να τους αποκαλούμε διαφορετικά. Αυτοί που έχουν ετοιμάσει βαλίτσες για να φύγουν αλλά περιπλανώνται ακόμα στην υπόγεια πόλη. Αυτοί που λένε θα το δω το θαύμα όταν το πιστέψω. Σηκώνουν το κεφάλι ψηλά και αντί για σοβάδες που ξεφτίζουν σκαρφίζονται αστέρια και μια ρομαντική ιστορία. Αυτοί κοιτάζουν κάθε πρωινό την Ανατολή και όταν δεν βγαίνει ο ήλιος τους, δεν βρίζουν, δεν θυμώνουν, δεν απογοητεύονται, δεν ζηλεύουν αυτούς που φωτίζονται ούτε ζητάνε το κακό τους. Λένε άλλη μια μέρα κάπου ξημέρωσε, κάποιοι φωτίστηκαν, δόξα το θεό δεν πέθανε για πάντα το φως, η ευτυχία, άρα υπάρχει ελπίδα και για εμάς. Κρατάτε εσείς οι άξιοι, αντέξετε! Κρατήστε τη φλόγα ζωντανή έως ότου να έρθει η μέρα να αξιωθούμε και εμείς να την κρατήσουμε μαζί σας!

Αυτοί που ετοίμασαν βαλίτσες για μια ζωή όπως την ονειρεύτηκαν ευγνωμονούν τη ζωή για αυτά που έχει ο καθένας τους. Οι άλλοι ακόμα προσπαθούν να γίνουν βασιλιάδες στο βούρκο με τα γουρούνια. Τι ειρωνεία, να θέλει λέει να τρώει, να πίνει, σε κανέναν να μη δίνει, για να γίνει το πιο παχύ γουρούνι! Μα άλλος χαίρεται όταν παχαίνεις γουρουνάκι, αυτός που σε ταΐζει, αυτός που όταν έρθει η ώρα θα σε καταβροχθίσει.  Ανάλογα τη ζυγαριά που κρατάει το μυαλό σου, αυτά που έχεις μπορεί να σου φανούν πολλά, μπορεί όμως να σου φανούν και λίγα. Σήμερα που ζυγίζει ο πλανεμένος νους τα πάντα με χρυσάφι, λίγη του φαίνεται η υγεία, λίγη η φιλία, άσκοπη η γνώση. Μα πιο ελαφριά από όλες τις ζωντανές έννοιες για αυτές τις ζυγαριές που λογαριάζετε τις ζωές σας, πιο τιποτένια όλων και μηδαμινή, μετριέται η αγάπη.

Υπάρχει όμως και η καλή ζυγαριά. Αυτή που την κοροϊδεύουν οι πλούσιοι γιατί είναι παλιά, αρχαία τεχνολογία. Δεν την αποδέχεται η εφορία γιατί δεν υποτάσσεται σε νόμους άνομους. Την κρατάνε μονάχα μέσα τους  κάποιοι που φαίνονται γραφικοί, απροσάρμαστοι και προβληματικοί για την κοινωνία. Προβληματικοί όχι γιατί έχουν πρόβλημα οι άνθρωποι, απεναντίας είναι καλύτερα από όλους, προβληματικοί γιατί είναι αυτοί που μπορούν να δημιουργήσουν πρόβλημα, γιατί μπορούν να ξυπνήσουν τα ζόμπι. Αυτοί οι περιθωριακοί που πέφτει πάνω τους το σκοτάδι και εξοστρακίζεται ξυπνάνε το πρωί, πατάνε ξυπόλητοι στα κρύα πλακάκια κι αντί να αναθεματίσουν το κρύο λένε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, έχω πόδια! Κατουράνε και νιώθουν ευγνωμοσύνη, μπορούν και το κάνουν φυσιολογικά στην ρημάδα τουαλέτα τους που μυρίζει όμορφα, χωρίς σωληνάκια και μηχανήματα σε ένα νοσοκομείο. Βουρτσίζουν τα δόντια τους και χαμογελάνε στον εαυτό τους επειδή έχουν δόντια, για όσο τα έχουν. Κι αν δεν τα έχουν πάλι χαμογελάνε γιατί έχουν χαμόγελο! Είναι ευγνώμονες για το τρεχούμενο νερό τους, για το φαγητό τους, για τα ρούχα τους, για το σπίτι τους και ας είναι αυτό μια γκαρσονιέρα με υγρασία. Γιατί φίλε μου οι πιο πολλοί άνθρωποι πάνω σε αυτό τον πλανήτη, τα πιο πολλά παιδάκια δεν τα έχουν όλα αυτά τα αυτονόητα που έχεις εσύ, η μήπως δεν το ήξερες και το ακούς πρώτη φορά από εμένα; Βάζουν λοιπόν μπροστά τη ζυγαριά στο μυαλό τους και φορτώνουν κάθε πρωί έναν έναν κάθε λόγο για τον οποίο αισθάνονται ευγνωμοσύνη. Το αποτέλεσμα; Κάθε πρωί το ίδιο. Είναι πλούσιοι! Είναι κάθε ημέρα πολύ πλούσιοι!

Υπάρχει μουσική σε αυτό τον κόσμο ανόητε, δεν είναι αυτός λόγος για να είσαι ευγνώμων; Και είναι λόγος ότι βρήκες σήμερα δέκα ευρώ ξεχασμένα σε ένα κομμάτι ύφασμα που το ονομάζεις τσέπη;

Τους κοιτάζουν καμιά φορά αυτοί οι βρικόλακες που τρέφονται με αίμα και είναι πάντα πλούσιοι σε δολάρια, σε ευρώ και σε ότι άλλο συγχωροχάρτι επινόησε ο άνθρωπος για να ξεχάσει την πνευματική του φτώχεια, και τους πετάνε ένα ξεροκόμματο ψωμί, ένα μεροκάματο ανασφάλιστο με δύο ευρώ την ώρα. «Πάρε να ξελιγουριάσεις την πείνα σου»! Κι είναι αλήθεια τυχερός ο άνθρωπος που είναι φτωχός αλλά ταυτόχρονα πλούσιος στην ψυχή γιατί είναι ικανός να συντρίψει τον εγωισμό του και σίγουρα θα βρεθεί κάποιος άνθρωπος να του δώσει ένα πιάτο φαγητό ακόμα και με τον πιο άσχημο τρόπο. Αναρωτιέμαι όμως μερικές φορές και προσπαθώ να μην στεναχωριέμαι για εκείνους τους πλούσιους στο πορτοφόλι αλλά πολύ φτωχούς στο εσωτερικό ανάστημα, ποιος είναι αυτός που θα τους λυπηθεί και θα μπορέσει κάτι να τους δώσει από τον πραγματικό πλούτο, αφού δεν μπορεί από κανέναν από εμάς να χαριστεί ούτε να δοθεί σαν ελεημοσύνη σε κανένα;

Η ζωή είναι όπως είναι. Έχεις μέσα σου φόβο; Θα δεις στην ζωή απειλές. Θα σε απειλούν οι λαθρομετανάστες,  οι ναρκομανείς, η κάθε ομάδα και η κάθε ιδέα που θα σου είναι ξένη. Όπως ακριβώς φόβο έχουν τα μικρά παιδιά για κάθε τι ξένο και καινούριο και τρέχουν στην αγκαλιά της μάνας τους. Έχεις μέσα σου απελπισία; Θα δεις την εξαθλίωση μέσα και έξω από το σπίτι σου, θα ζεις σε έναν κόσμο που κάθε μέρα καταρρέει αλλά ποτέ δεν γκρεμίζεται ακριβώς γιατί τον δημιουργείς μόνο για να σε βασανίζεις. Η κόλαση δεν λιώνει απ΄τα καζάνια της. Έχεις μέσα σου ζήλια; Τότε θα είναι πάντα όλοι καλύτεροι από εσένα, θα είσαι πάντα ο κατώτερος, ο τελευταίος. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να προχωρήσεις και πάντα θα κρύβεσαι πίσω από ψέμματα και θα προσποιείσαι ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι.

Η ζωή είναι όμορφη. Έχεις μέσα σου κατανόηση ακόμη και για τον τελευταίο άνθρωπο; Ψυχή κουβαλάει κι αυτός! Τότε θα σταματήσεις να βλέπεις προβληματικές συμπεριφορές και θα αντιλαμβάνεσαι τις συμπεριφορές σαν αποτέλεσμα κάποιων καταστάσεων. Ως εκ τούτου θα αποκτήσεις κατανόηση και για την δική σου ζωή (και για την ζωή γενικότερα) και θα σταματήσεις να βλέπεις παντού ενοχλητικά προβλήματα, αντίθετα θα εμφανίζονται μπροστά σου τα σωστά σημάδια και οι λύσεις που χρειάζεσαι. Έχεις στη ζωή σου ελπίδα και αισιοδοξία; Αν δεν κουραστείς να αγωνίζεσαι και να χτυπάς πόρτες τότε σύντομα θα δεις μπροστά σου αυτό που ζητάς και αυτό που οι άλλοι δεν είναι έτοιμοι να δεχτούν. Έχεις στην ζωή σου αγάπη; Τότε ο κόσμος μέσα στον οποίο ζεις είναι ο παράδεισος. Κι αυτό δεν χρειάζεται ούτε μπορεί να περιγραφεί με λέξεις από εμένα για να μην χάσει το νόημα του.

Είναι απόφαση του καθενός τι βάζει μέσα του και τι βγάζει προς τα έξω, είναι απόφαση του καθενός αν θα ζήσει στην σκοτεινή υπόγεια πόλη με τα ζόμπι ή θα βγει στον καθαρό αέρα με τους Φωτισμένους.  Ξεβολέψου και πάρε θέση.  Βρες την δική σου θέση σε αυτόν τον κόσμο. Είναι η δική σου ζωή αυτή που που ζεις και είναι δική σου εκείνη που θα ζήσεις από εδώ και ύστερα.

 

Υ.Γ. Καλό ταξίδι και καλή επιτυχία στον φίλο μου τον Άγγελο στο καινούριο του ξεκίνημα.

Ευχαριστώ τους ανθρώπους που υπάρχουν στην ζωή μου και με αναγκάζουν να δανειστώ λόγια τους ώστε να μπορούν να ακουστούν και πέρα από τον τόπο και τον χρόνο που έχουν ειπωθεί για πρώτη φορά.